Solidarność w Orange

Po zakończeniu uroczystości odsłonięcia pamiątkowej tablicy uczestnicy rocznicowych obchodów spotkali się w sali konferencyjnej hotelu Gromada. Ta część dnia miała inny charakter. Mniej oficjalny, bardziej osobisty. Był to czas rozmów, wspomnień i spotkania ludzi, których dwadzieścia lat temu połączyła wspólna, trudna decyzja.

W tej części głos zabrali przede wszystkim uczestnicy protestu głodowego, ale także osoby im bliskie. Ich wypowiedzi przypominały, że tamte wydarzenia nie dotyczyły wyłącznie tych, którzy fizycznie uczestniczyli w głodówce. Był to czas próby również dla rodzin, przyjaciół i współpracowników, którzy wspierali protestujących na co dzień, często w ciszy i bez rozgłosu.

Podczas spotkania Jerzy Iwaszkiewicz, przewodniczący Organizacji Międzyzakładowej Pracowników Telekomunikacji NSZZ „Solidarność”, wręczył uczestnikom protestu głodowego drobne, symboliczne upominki. Był to prosty, ale czytelny gest pamięci i uznania dla ludzi, którzy podjęli trudną decyzję o proteście w obronie miejsc pracy.

W trakcie spotkania wracano również do postaci śp. Elżbiety Pacuły, przewodniczącej OMPT NSZZ „Solidarność”, inicjatorki protestu głodowego i kluczowej postaci tamtych wydarzeń. Była to osoba o niezwykłej determinacji i odwadze, dla wielu symbol tamtych dni oraz wielka postać „Solidarności” w telekomunikacji. Jej zaangażowanie, konsekwencja i odpowiedzialność za ludzi do dziś pozostają ważnym punktem odniesienia.

Ważnym i oczekiwanym momentem spotkania było wystąpienie Zbigniewa Jackiewicza, prawnika z Kancelarii Legitimus, od lat wspierającego „Solidarność”, a w szczególności środowisko telekomunikacji, a także bliskiego przyjaciela śp. Elżbiety Pacuły. Jako osoba, która znała Elę nie tylko od strony zawodowej, ale i prywatnej, oraz jako wydawca książki poświęconej Eli, wniósł do spotkania bardzo osobisty i jednocześnie ważny głos. W swoim wystąpieniu odniósł się do znaczenia tamtych działań oraz do odwagi, jaką wykazali się uczestnicy protestu głodowego, przypominając, jak istotne były one dla obrony praw pracowniczych.

Duże emocje wzbudził pokaz filmu przygotowanego przez Kazimierza Sikorę, uczestnika protestu i przewodniczącego

NSZZ Solidarność 80. Film wywołał wzruszenie wśród obecnych i stał się naturalnym początkiem dalszych rozmów oraz wspomnień.

Dalsza część spotkania przebiegała w serdecznej atmosferze. Przy kawie i herbacie uczestnicy wymieniali się uwagami, wracali do wydarzeń sprzed lat, wspominali ludzi, decyzje i emocje, które im towarzyszyły. Był to czas rozmów bez pośpiechu, szczerych i bardzo ludzkich.

Spotkanie było także dobrą okazją, by przypomnieć, że protest głodowy nie był wydarzeniem odosobnionym. W tamtym czasie w wielu lokalizacjach Telekomunikacji Polskiej w całym kraju odbywały się protesty wspierające. Koleżanki i koledzy w swoich miejscowościach wyrażali sprzeciw wobec zwolnień i okazywali solidarność z protestującymi w Warszawie.

Chcemy również wyrazić wdzięczność wszystkim osobom, które przyjeżdżały do Warszawy, by pikietować pod budynkiem przy ulicy Twardej. Ich obecność była realnym wsparciem i jasnym sygnałem, że protest głodowy ma oparcie w całej załodze.

W tym miejscu chcemy także podziękować wszystkim osobom, które na różne sposoby wspierały protestujących od strony organizacyjnej i logistycznej. Było ich bardzo wiele i ich imiona można by wymieniać bez końca. O wszystkich pamiętamy i wszystkim należą się słowa wdzięczności za obecność, pomoc i solidarność okazywaną każdego dnia tamtych wydarzeń.

Osobiście chciałbym podziękować Adamowi Młodakowi, który w czasie protestu pełnił także nocne dyżury, dbając o bezpieczeństwo osób głodujących i reagując na każdą sytuację, która mogła budzić niepokój. Było to wsparcie ciche, ale niezwykle ważne.

Na zakończenie szczególne podziękowania należą się Stanisławowi Kiezikowi jednemu z inicjatorów organizacji uroczystości rocznicowych, który aktywnie włączył się w przygotowanie tego spotkania i doprowadził je do realizacji, a w czasie protestów pełnił również ważną rolę w działaniach logistycznych i we wsparciu strajkujących we Wrocławiu.

Spotkanie w hotelu Gromada pokazało, że pamięć o tamtych wydarzeniach nie jest jedynie zapisem historycznym. Jest żywa i nadal łączy ludzi, którzy dwadzieścia lat temu stanęli razem w obronie godności pracowników.

Materiał przygotował

Łukasz Mickiewicz, dwadzieścia lat starszy.